My Foggy Likes

กฤตมันก็รู้ตัวไปแล้วเนอะ ทีนี้ก็มารอดูลูกหมูของเราแล้วกัน

มีคนสงสัยว่าอุ้มได้ยังไง อุ้มได้ค่ะ กฤตมันแข็งแรง ส่วนลูกหมูเรามันเตี้ยจริงจัง กลมเลยทีเดียว แต่อย่านึกว่ากฤตมันจะจบง่ายๆเรื่องอุ้มเนี่ย รอต่อๆไปแล้วกันค่ะ

วันนี้สอบยากมากเลย จะเป็นลม

มาต่อนิยายดีกว่า 555

ไปอ่านกันเลยค่า

บทที่ 13

หลังจากวันที่นายรู้ใจตัวเองก็ผ่านมาได้สามอาทิตย์แล้ว บรรยากาศระหว่างคนที่ผมรักสองคนก็ยังคงคล้ายๆเดิม เถียงกันเป็นบางครั้ง ง้องแง้งใส่กันเป็นบางที แต่ก็ไม่ได้ทะเลาะกันรุนแรงอย่างครั้งที่คุณนินไปเที่ยวอีก นายยังคงแกล้งหยอกแกล้งแหย่คุณนิน เพียงแต่มีพฤติกรรมบางอย่างเพิ่มเติมมาเท่านั้น อย่างเช่น ความเอาใจใส่ที่มีมากขึ้นถ้ามองผ่านคำพูดประมาณเพื่อนไอ้หมอกหนึ่งฝูงลงไป รวมถึงประกายตาของความอาทรและเอ็นดูที่ฉายชัด ปนไปกับรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนที่มีให้คุณนินอยู่บ่อยๆ

..ในขณะที่คุณนินของผม.. ทั้งที่เป็นคนจับความรู้สึกใครต่อใครได้ไวแท้ๆ แต่พอเป็นเรื่องนี้แล้ว กลับไม่ระแคะระคายอะไรแม้แต่น้อย ยังคงปฏิบัติตัวเหมือนก่อน  

บางครั้งนายแกล้งหยอดคำหวานไป .. ก็ดันตอบกลับแบบไม่รับมุกเสียนี่ หาว่านายเล่นเป็นเด็กๆอยู่บ่อยครั้ง และก็โดนนายบีบแก้มลงโทษที่ว่านายเป็นเด็กทุกครั้งไป

เพลย์บอยแทบจะพลิกตำราจีบกันเลยทีเดียว

ส่วนเรื่องเที่ยวนั้นนายบอกกับคุณนินว่าไม่ได้ห้าม เพียงแต่จะไปที่ไหนเมื่อไหร่ก็ขอให้บอกกันเสียก่อน ทีแรกคุณนินก็บอกว่าจะรายงานกับผู้กองสารัตถ์เอง ไม่รบกวนนาย แน่นอนว่านายไม่ยอม บังคับให้คุณนินต้องบอกนายก่อนทุกครั้ง แล้วนายจะบอกผู้กองสารัตถ์ให้ คุณนินคงงงๆอยู่เหมือนกันแต่ก็ไม่อยากเถียงอะไรมากเลยรับปากนายไป

เพื่อผลดีในภายภาคหน้า นายจัดการเคลียร์ตัวเองให้เรียบร้อยโดยการบอกเลิกสาวๆทุกคนในสต็อก แน่นอนว่ากว่าจะจบกับแต่ละคนก็ยุ่งเอาการ ทั้งๆที่ก่อนคบกันก็ตกลงไว้เสียดิบดีแล้วแท้ๆ มีบางคนเท่านั้นแหละครับที่คุยกันง่ายหน่อย สารพันคำถามที่พุ่งมาหานายไม่ว่าจะมาจากสาวๆหรือเพื่อนคนอื่นที่ต่างก็แปลกใจกับพฤติกรรมของเพลย์บอยประจำมหาวิทยาลัย ที่อยากรู้กันมากที่สุดก็คือ.. เหตุใดนายถึงลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเองเสียใหม่ แว่วๆว่านายได้ฉายามาด้วยล่ะ เห็นคุณปราชญ์แซวว่านายน่ะ เป็น ‘คาสโนว่ากลับใจ’

หลายต่อหลายคนต่างพากันคาดเดาไปต่างๆนานา บ้างก็ว่านายเบื่อชีวิตที่ไร้แก่นสาร บ้างก็ว่านายตั้งใจจะละซึ่งทางโลกแล้ว ..แต่เหตุผลที่เขาเห็นว่าน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ นายมีตัวจริงแล้ว !!

ก็ไม่ใช่ว่าจะผิดนะครับ เพียงแต่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

วันศุกร์นี้คุณนินโทรมาบอกนายก่อนแล้วตั้งแต่เมื่อวานว่าคงจะต้องกลับช้าหน่อย เพราะทางคณะมีประชุม เรียกนักศึกษาแพทย์ชั้นปีสามเข้าพบทุกคน คิดว่าคงเลิกช้ากว่าสี่โมงไปเยอะอยู่ คุณนินเลยเอ่ยปากให้นายกลับไปก่อนแล้วตัวเองจะตามไปทีหลังเนื่องจากวันนี้นายเลิกแค่บ่ายสองเท่านั้น คุณนินไม่อยากให้นายเสียเวลารอ

..แต่คำตอบก็รู้ๆกันอยู่ นายไม่ปล่อยให้คุณนินต้องนั่งรถเมล์กลับเองหรอก

บริเวณม้านั่งใต้เงาต้นหูกวางขนาดใหญ่ที่อยู่ริมน้ำ ห่างไกลจากบรรดาสาวๆที่ยังคงเพียรตามตื๊อ นายนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบย่อยสำหรับวันจันทร์หน้าโดยมีผมหมอบอยู่ที่ขา คงเพราะอิทธิพลจากแม่น้ำสายใหญ่ข้างๆมหาวิทยาลัยเราหนึ่งคนกับหนึ่งตัวจึงได้รับลมเย็นสบาย นายกับผมต่างนั่งกันเงียบๆมีแค่เพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษกับเสียงลมเท่านั้น โทรศัพท์มือถือของนายที่ปกติจะติดตัวอยู่ในกระเป๋ากางเกงถูกนำมาวางไว้ที่โต๊ะตรงตำแหน่งใกล้ๆมือ เหมือนนายต้องการจะให้หยิบง่ายๆเผื่อว่ามีใครโทรมา

ผมคาดไม่ผิดเลย เพราะสักห้าโมงเศษๆโทรศัพท์ของนายก็ดังขึ้น เสียงคุ้นหูที่ว่ามาตามสายทำให้นายอมยิ้ม นัยน์ตาคมวามวาวด้วยความยินดี ..ก็คนที่นายรอจะเจอหน้ามาทั้งอาทิตย์โทรมานี่ครับ จะไม่ให้รู้สึกดีได้ยังไงกัน

มือใหญ่พับปิดหนังสือของตัวเองจัดการใส่ลงในกระเป๋าสะพายข้าง

“ไปกันหมอก นินมาแล้ว”

ผมต้องเดินเร็วหน่อยเพื่อให้ทันกับขายาวๆที่จ้ำพรวดๆ อดขำนายขึ้นมาไม่ได้เหมือนกัน  นึกอยากจะพูดได้บ้างจะได้บอกนายว่าคุณนินน่ะไม่หายไปไหนหรอก

เมื่อผมกับนายไปถึงก็เห็นคุณนินกำลังยืนซื้อขนมปังกรอบอบเนยจากร้านขายขนมตรงใต้ถุนตึกคณะนิติ นายที่เห็นอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งแหย่

“นี่ เดี๋ยวก็จะกลับไปกินข้าวเย็นแล้ว กลัวไม่อิ่มเหรอไง” เอาแล้วไง เดี๋ยวได้ตีฝีปากกันอีก ตะแง้วกันอยู่ได้ สองคนนี้นี่

คนโดนแซวทำหน้าตูมเล็กน้อย ก่อนจะสวนกลับมาด้วยเสียงสะบัดๆ “เออสิ ตอนนี้ฉันหิวมาก มากพอจะกินหัวนายด้วย”

เรียวปากบางเผยรอยยิ้มขันเมื่อได้ฟังคำขู่ฟ่อๆของคนตรงหน้า “ทำไมหิวขนาดนั้น คณะนายเขางดให้อาหารลูกหมูหรือไง”

หน้ากลมๆงอหงิกได้ไวเหลือใจ

“ฉันไม่ได้กินข้าวเที่ยงนี่ คาบเช้ากว่าจะเลิกก็เกือบบ่ายแล้ว กินแค่ขนมปังชิ้นเดียวเอง” พูดจบก็แกะถุงขนมออกมาทาน ไม่สนใจนายอีก นายไม่ได้หยอกคุณนินต่อเพราะเห็นว่าคุณนินคงจะหิวจัดจริงๆ มือใหญ่หยิบนมกล่องมาไว้ในมือก่อนจะส่งเงินให้ป้าเจ้าของร้านแล้วเดินนำคุณนินไป

ทันทีที่เราเข้ามานั่งในรถกันเรียบร้อยนายก็ส่งนมกล่องให้คุณนิน

“จะได้ไม่ติดคอไง”พูดเสริมมาเมื่อเห็นว่าคุณนินส่งสายตาคำถามมาให้พร้อมกับสีหน้าไม่ไว้วางใจ

“ขอบใจนะ”

คุณนินรับมาถือไว้เฉยๆ ไม่ได้เจาะหลอดดูดนม ส่วนขนมปังกรอบที่ซื้อก็เก็บไว้ในถุงเสียเรียบร้อย นายเองก็คงแปลกใจเหมือนกันกับผม เรียวปากบางจึงขยับถามไปด้วยความสงสัยแต่ก็ยังคงคอนเซปต์ของตัวเองอย่างเหนียวแน่น

“นั่งมองแล้วมันจะหายหิวมั้ย”

“ถ้ารถนายเปื้อนฉันก็โดนเล่นงานสิ”

คราวนี้สารถีถึงกับโคลงศีรษะ นัยน์ตาสีดำสนิทกลอกไปมาก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ

“กินไปเถอะ เดี๋ยวนายโมโหหิวแล้วฉันจะแย่เอา”

“..” คุณนินนั่งกอดอกหันหน้าไปทางกระจก เสมองวิวด้านนอกแล้วครับ ท่าทางจะขัดใจนายอยู่

“นี่ ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องรถหรอกนะ เปื้อนได้ก็เช็ดได้”

“ไม่เป็นไรหรอก เมื่อกี๊ฉันก็กินไปแล้วนิดหน่อย” นายระบายลมหายใจออกน้อยๆ ทำหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนปากหยักสวยจะเริ่มออกคำสั่ง

“แต่ฉันเป็น ฉันเริ่มหิวแล้ว เอามาแบ่งซะดีๆ” อ้าวนาย ซะงั้นอะ ไหนตอนระหว่างรอคุณนินก็กินลูกชิ้นปิ้งซะจนอิ่มแล้วไง ผ่านไปแป๊บเดียวหิวอีกแล้วเหรอ ไปว่าคุณนินเค้าได้ไงเนี่ย

“เร็วเลย อย่างก”สำทับมาอีกเมื่อเห็นว่าคุณนินยังคงนิ่งเฉย

“ก็ได้” คุณนินตอบพลางหยิบถุงใส่ขนมปังกรอบออกมาแล้วยื่นให้นาย ตาคมๆเหลือบมองนิดนึงแล้วอมยิ้ม

“คุณธนินครับ ผมขับรถอยู่นะครับ ช่วยบริการกันสักหน่อยจะเป็นพระคุณอย่างสูง”

ลูกหมูเริ่มทำหน้าได้ใกล้เคียงจวักกับคำพูดสุภาพแต่น้ำเสียงชวนให้เส้นเลือดที่ขมับเริ่มเต้นได้ มือกลมๆหยิบแผ่นขนมปังมาถือไว้ในมือแล้วส่งให้

ยังครับ .. รับมาง่ายๆเดี๋ยวจะหาว่าไม่ใช่นายตัวจริง

“ขับรถนะครับ ไม่ได้เล่นป๊อกเด้ง มือไม่ว่างครับ” ยังคงรวนคุณนินต่อ ..ว่างแต่ปาก? ว่างั้นเหอะ นายผม

“ขับมือเดียวก็ได้มั้งครับ เห็นปกติคุณกฤตทำอยู่บ่อยๆ” หน้ากลมๆหงิกไปเป็นที่เรียบร้อย สวนกลับมาด้วยถ้อยคำที่สุภาพพอกัน

“เดี๋ยวเปื้อนเนยครับ มันลื่น ต้องเอามือมาจับพวงมาลัยอีก มันไม่ถนัดครับ”ท่าทางว่าคุณนินคงกำลังนับหนึ่งถึงร้อยอยู่ในใจ นายหนอนาย รู้ใจตัวเองแล้วแต่ก็ยังเสมอต้นเสมอปลายเหลือเกินนะครับ นี่ถ้าคุณนินเขานึกหมั่นไส้ไม่สนใจขึ้นมานะ หมอกจะหัวเราะเยาะให้

คุณนินบิขนมปังแผ่นออกเป็นชิ้นพอดีคำก่อนจะส่งเข้าปากของคนที่หันหน้ามารับอย่างยินดี ปลายนิ้วของคุณนินแตะโดนริมฝีปากนายเล็กน้อย ลูกหมูดูจะไม่รู้สึกอะไรเพราะหน้ากลมๆยังคงงอเป็นปกติ แต่คนโดนป้อนนี่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วล่ะ

หลังจากป้อนนายได้สักสองสามคำคุณนินก็หยิบขนมตรงหน้าขึ้นมาทานบ้าง พลอยให้คนขับที่ลอบมองอยู่เผยรอยยิ้มเอ็นดู แต่แล้วเสียงไอค่อกแค่กที่ดังมาจากคนนั่งข้างก็ทำเอาคิ้วเข้มๆเริ่มจะเข้ามาชนกันตรงกลาง

“กินหรือยัด สำลักรึเปล่านั่น”

“..”ไม่มีคำตอบใดๆจากคนที่เอามือกลมๆทุบอกตัวเอง ส่งแต่สายตาแค้นเคืองไปให้

“ที่รถฉันไม่มีน้ำอยู่เลย นายเอานมนั่นมาดื่มก่อนสิ”คุณนินทำตามที่นายบอกอย่างว่าง่าย

ราวกับป้านิดจะรู้ใจคุณนินของผมว่าหิวเสียเหลือเกิน เพราะทันทีที่เราไปถึงมื้อค่ำก็ได้ถูกจัดไว้รอท่าที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว คนตัวกลมวางกระเป๋าของตัวไว้กับโซฟาหน้าบ้านก่อนจะเดินตัวปลิวตามพี่ชื่นที่ออกมาเรียก ไม่สนใจนายที่ส่งเสียงแซวว่าหิวจนไม่ยอมรอกันเลย หลังจากจบมื้ออาหารคุณนินก็ขึ้นไปหอบโน้ตบุ๊คของตัวเองลงมาที่ห้องนั่งเล่นเห็นว่าจะทบทวนบทเรียนแล้วก็ทำการบ้านด้วยครับ

หน้าจอของคุณนินเปิดไฟล์ภาพขึ้นมา สิ่งที่ผมได้เห็นตรงหน้าเป็นเหมือนก้อนเนื้อแปลกๆ ใหญ่กว่ากำปั้นของคุณนินเล็กน้อย สีออกแดงคล้ำปนน้ำตาล ทรงคล้ายๆดอกบัว ไม่ถึงกับคล้ายขนาดนั้นครับ แต่ผมไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร ดอกบัวนี่ก็ดูจะใกล้เคียงที่สุดแล้ว จากรูปถ่ายของชิ้นนั้นบรรจุอยู่ในกล่องใส่น้ำยา ผมเห็นคุณนินดูภาพตรงหน้าควบคู่ไปกับอ่านชีทในมือ

นายคงสังเกตเห็นภาพแปลกๆที่คุณนินดูอยู่เช่นกัน ร่างสูงจึงเดินมานั่งข้างๆพร้อมกับนมร้อนในมือสองแก้ว ผมคิดว่าแก้วนึงคงจะเป็นของคุณนิน

“ดูอะไรน่ะนิน” พูดพลางเขยิบตัวเข้าใกล้คุณนินที่นั่งค้อมตัวดูรูปอยู่ ชะโงกหน้าไปดูให้ชัดๆเลยกลายเป็นว่าดวงหน้าคมแทบจะชิดกับแก้มกลมๆเสียแล้วสิ วางคางลงกับไหล่ของคุณนิน  คุณนินเหล่มองนายแปลกๆก่อนจะกระเถิบตัวออกห่างสักหน่อย

“อยากรู้จริงๆเหรอ”

“อ้าว ทำไมถามงี้ล่ะ”น้ำเสียงขุ่นๆกับหน้างอๆของนายแบบคล้ายจะเริ่มงอนทำเอาคุณนินไปต่อไม่เป็น ก็ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา นายงอนคุณนินครั้งเดียวเองมั้ง ตอนที่เข้าใจว่าคุณนินไม่ยอมมาเยี่ยมทั้งๆที่ตัวเองรับลูกกระสุนแทนลูกหมูน้อยนั่นแหละ

 “ก็.. ไม่แน่ใจว่านายจะรับได้นี่นา” นิ้วป้อมๆเกาแก้มกลมๆตัวเอง ..ดูน่ารักจนนัยน์ตาคมอ่อนแสงลงจนเหลือแต่ประกายเอ็นดู

“ฉันถามเองก็ต้องรับได้สิ”

“นี่คือหัวใจ  ได้มาจากคนเสียชีวิตที่เขาหรือญาติบริจาคให้น่ะ”

“ไหนว่านายเรียนกายวิภาคไปตั้งแต่ตอนปีสองแล้วไง”

“ที่ฉันดูนี่เป็นส่วนหนึ่งของพยาธิวิทยาน่ะ เป็นการดูความผิดปกติของร่างกายที่เห็นเมื่อเป็นโรคแล้ว”นายพยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงว่าเข้าใจ

“หัวใจที่เห็นนี่เป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดน่ะ ส่วนภาพนี้เป็นภาพตัดขวาง กฤตเห็นตรงริ้วขาวๆนี่ไหม อันนี้แหละคือส่วนของกล้ามเนื้อหัวใจที่ขาดเลือด”ระหว่างที่พูด คุณนินจะมีช่วงหยุดบ้าง คล้ายว่าต้องการนึกคำพูดเพื่ออธิบายให้สั้นและง่ายเพื่อที่นายจะได้เข้าใจได้

“หือ พวกนายดูมันได้ไงเนี่ย ฉันมองแล้วก็ไม่ค่อยเห็นความแตกต่างเท่าไหร่ ไหนที่ว่าขาวๆ มันก็ดูขมุกขมัวเทาๆแปลกๆอะ”

คุณนินหลุดหัวเราะกับคำพูดของนายส่งผลให้คนโดนหัวเราะใส่ทำหน้างง จะหลุดแยกเขี้ยวออกมาแล้วถ้าคุณนินไม่รีบชี้แจงว่าช่วงแรกๆที่เรียนวิชานี้คุณนินก็ดูไม่ออกเหมือนนายนี่ล่ะ ดูอวัยวะผิดเป็นอีกอย่างด้วยซ้ำเพราะความผิดปกติที่เกิดขึ้นแทบจะทำให้ไม่เหลือเค้าของเดิม แต่พอเรียนไปแล้วความคุ้นเคยก็จะทำให้สามารถแยกแยะได้เอง

ถึงคุณนินจะบอกเหตุผลไปแล้ว แต่คนจงใจไม่รับฟังอย่างนายก็ถือโอกาสยีผมคุณนินและดึงแก้มกลมๆสองข้างเล่นอยู่ดี อาจจะเป็นโชคของคุณนินที่ไม่ต้องโดนนายประทุษร้ายกับแก้มนานนักเพราะคุณนินมีโทรศัพท์เข้า ทั้งนายทั้งผมเราไม่ได้ลุกไปไหน ยังคงนั่งอยู่กับคุณนินเนี่ยแหละ เลยได้รู้ว่าเพื่อนของคุณนินโทรมานัดให้ไปประชุมงานวันพรุ่งนี้เช้า เป็นการนัดแบบกะทันหัน คุณนินหันมาขอโทษบอกว่าถ้ารู้ก่อนจะอยู่ที่หอไปก่อนเลย แล้วกลับเองวันพรุ่งนี้ ผมว่าถึงรู้ก่อนนายก็คงไปรับคุณนินกลับมาอยู่ดีนั่นล่ะ แล้วไปส่งคุณนินพรุ่งนี้เช้าที่คณะ

“ตกลงว่าพรุ่งนี้นายต้องไปกี่โมงนะ ฉันจะได้กะเวลาตื่นถูก”

“ไม่ต้องหรอกกฤต เดี๋ยวฉันไปเอง”

นิ้วเรียวดีดเข้าที่หน้าผากคุณนิน  “โอ๊ย”

“ทำโทษที่นายตอบไม่ตรงคำถาม” คุณนินขึงตาขวางๆใส่นายแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรนายกลับ หาตัวเลือกที่ดูแล้วนายน่าจะพอใจมาแทน

“งั้นเดี๋ยวฉันกวนให้น้าสนไปส่งก็ได้เอ้า”

“ก็ยังตอบผิดอยู่ดีนะ” นิ้วชี้ของนายยังคงทำวงกับนิ้วโป้งเป็นเชิงขู่ว่าถ้าตอบไม่ดีจะโดนอีก

“อ่า..เจ็ดโมงครึ่ง”

“งั้นซักหกโมงครึ่งนายมาเรียกฉันที่ห้องนะ”

“กฤต ฉันไปเองได้จริงๆ แล้วมันก็เช้าอยู่นะ ไม่เห็นต้องรีบตื่นเลย”

“เป็นห่วงฉัน?”เลิกคิ้วถามคุณนินซะงั้น  ..อะไรกันนาย ดูไม่เกี่ยวสักหน่อย

“หมู่นี้นายดูเครียดๆนี่นา นอนดึกออกจะบ่อย ให้ตื่นมาขับรถแต่เช้าไม่ดีหรอก”

คราวนี้นายปั้นหน้าไม่ถูกเลย จะว่าคุณนินห่วงนายไหม ก็น่าจะห่วงนะเพราะคุณเขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่ไอ้ปฏิกิริยาตอบสนองของคุณนินที่มีต่อคำเกี้ยวนิดๆของนายเนี่ยมันไม่ใช่สิ่งที่นายคาดหวังน่ะสิครับ ลูกหมูไม่ได้เขินอายเลย.. เหมือนไม่เข้าใจนัยยะแฝงของนายสักนิด นายถอนหายใจออกน้อยๆก่อนจะหัวเราะเบาๆกับตัวเอง เรียวปากบางคลี่ยิ้ม

.. สีหน้าของนายเต็มไปด้วยความหวังและความตั้งใจที่จะรอ ผมเห็นอย่างนั้นนะ

นายกับคุณนินต่างนั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนของแต่ละคนบนโซฟาตัวเดียวกันในห้องนั่งเล่น สลับกับดูรายกายโทรทัศน์แล้วแกล้งกันเป็นบางที ปล่อยให้ผมนอนแกร่วกระดิกหางอยู่ตัวเดียวบนพรมนุ่มๆ สักห้าทุ่มจึงได้แยกย้ายกันกลับเข้าห้องของตัว

เช้าวันนี้นายที่ใช้นาฬิกาปลุกช่วยสามารถลุกขึ้นมาจัดการตัวเองจนเสร็จก่อนคุณนินจะมาเคาะห้องเสียอีก ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแบบแฟชั่นสีน้ำเงินกับกางเกงยีนส์สีดำนั่งใส่ถุงเท้าอยู่บนเตียงในขณะที่มีเสียงดังก๊อกๆมาจากหน้าห้อง นายพยักเพยิดให้ผมเป็นคนเดินไปเปิดประตู คนตัวกลมในชุดเสื้อคอโปโลสีฟ้ากับกางเกงยีนส์ก็ปรากฎให้เห็นในสายตา นายยกยิ้มมุมปากน้อยๆ

“สีเสื้อบอกตัวตนเชียวนะ” เอ่อ.. นายฮะ จะเริ่มตั้งแต่เช้าเลยเรอะ

คุณนินนิ่วหน้าคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนทำท่าแยกเขี้ยวใส่นาย หมุนตัวเดินฉับๆลงบันไดไปเลยทิ้งให้นายหัวเราะเบาๆอยู่คนเดียว

“เดี๋ยวนิน หิวข้าวเช้าเหรอ รอกันก่อนสิ” พูดไล่หลังคุณนินไปก่อนจะลุกจากเตียง คว้ากระเป๋าตังค์ มือถือ กุญแจรถมาไว้ในมือ แล้วปิดแอร์ก่อนจะเดินตามลงไป

นายตามมาทันคุณนินตรงค่อนล่างของช่วงบันได มือใหญ่คว้าข้อมือกลมไว้ ส่งผลให้นัยน์ตาสีน้ำตาลหลังเลนส์แว่นหันมาจ้องดุๆ แทนคำถามว่า ‘มีอะไร’

“วันนี้จะเสร็จสักกี่โมง”นายเปลี่ยนไปพาดแขนกับบ่าคุณนินแทนแล้ว แถมรั้งให้เข้าใกล้กันกว่าเดิมด้วย คงจะใกล้จนเกินรับคุณนินเลยพยายามเอาแขนนายออก

“นี่บนบันไดนะ อย่าเล่น เดี๋ยวได้ตกกันไปทั้งคู่หรอก”เสียงทุ้มพูดมาดุๆ เรียกหน้ากลมๆให้งอหงิกได้ไวนัก

“ใครเริ่มเล่า .. ปล่อยได้แล้ว” มือใหญ่เปลี่ยนตำแหน่งจากที่บ่าขึ้นไปบีบแก้มอูมๆทีหนึ่งแทนการลงโทษที่ตอบไม่ตรงคำถาม

“ตกลงว่ากี่โมงนะ”

“ง่า.. สักเก้าโมงนิดๆมั้ง”

นายยิ้มรับกับคำตอบ ทำหน้านิ่งคิดสักครู่ก่อนจะบอกแผนการของตัวเองไป

 “งั้นเดี๋ยวฉันเอาคอมไปนั่งเล่นระหว่างรอนายแล้วกัน แค่สองชั่วโมงเอง”

คุณนินกับนายต่างหยิบขนมปังกันมาคนละชิ้นแล้วตรงไปที่รถ

ผมกับนายตอนนี้เรานั่งรอคุณนินอยู่ที่โถงด้านล่างของหอพักนักศึกษาชาย คุณนินประชุมงานอยู่ที่ชั้นสองครับ เห็นว่าส่วนนั้นนักศึกษาหญิงก็สามารถขึ้นไปได้ นายกับผมเราเคยมานั่งที่นี่ด้วยกันครั้งนึงในวันงานบอลระหว่างคณะ โถงนี้กว้างขวางเอาการ มีโต๊ะนั่งวางอยู่เป็นสิบๆตัว นายเลือกนั่งตรงโต๊ะตัวที่อยู่ใกล้ริมน้ำและสามารถเสียบปลั๊กไฟได้ เมื่อมองตรงไปภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าคือแม่น้ำสายใหญ่ที่กั้นกลาง เลยไปก็เป็นตึกสวยงามแบบโบราณของคณะนิติ

“ได้มองจากมุมนี้ก็สวยดีนะหมอก”

ใช่ครับนาย ลมเย็นอีกต่างหาก

นายยิ้มได้อยู่ครู่เดียวเท่านั้น แต่หลังจากเสียบแฮนดี้ไดรฟ์ที่ได้มาจากคุณปราชญ์แล้วเรียกข้อมูลขึ้นมาดู รอยยิ้มนั้นของนายก็หายไป แทนที่ด้วยความเอาจริงเอาจังบนหน้าหล่อๆของนาย นายยังคงดูข้อมูลต่อไปเรื่อยๆ กว่าที่นายจะละตาออกจากจอคอมก็เป็นเวลาที่ลูกหมูมายืนอยู่ข้างหลังแล้ว

คุณนินเอ่ยขอโทษขอโพยนายที่การประชุมล่าช้ากว่าที่คาดไว้ทำให้นายต้องรอนาน ความจริงนายเองก็ไม่ได้ถือสาอะไรนักเพราะนายก็มัวแต่สนใจอยู่กับข้อมูลตรงหน้ามากกว่าจนลืมเวลา นายบังคับให้คุณนินพาไปทานข้าวเช้า ขู่เสียด้วยว่าต้องเลือกร้านอร่อยๆเนื่องจากนายกำลังหิว คุณนินที่ได้ยินดังนั้นก็อ้อมแอ้มตอบมาว่าคุณนินกับเพื่อนชอบข้ามฟากไปทานที่ฝั่งของนายมากกว่า แต่ก็เลือกพาผมกับนายไปนั่งทานโจ๊กเจ้าที่ขึ้นชื่อที่สุดของฝั่งนี้

หลังจากจบมื้ออาหารเช้าที่เลยเวลามามาก คุณสองคนของผมก็พากันกลับ

“นิน นายอยากแวะซื้อของอะไรมั้ย” นายถามขึ้นเมื่อเราผ่านห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง

“ไม่ล่ะ”ตอบมาพร้อมกับส่ายหน้า

“ไม่มีของที่อยากได้หรือจำเป็นต้องใช้เหรอ” นายที่ขับรถอยู่ถามไปเรื่อยๆ ไม่ทันเห็นสีหน้าเคลือบแคลงของคุณนิน

“นึกไงถึงมาทำใจดีกะฉันเนี่ย”

“อ้าว นี่คิดว่าฉันทำดีต้องหวังผลตลอดหรือไง จริงๆเล้ย ไอ้เรารึก็อุตส่าห์หวังดี แต่ถูกมองในแง่ร้ายตลอดเวลา เอาเถอะ คนไม่ใช่ยังไงก็ผิดอยู่เสมอนี่นะ” นายใครวะ ตัดพ้อซะจนน่าสงสาร(ไม่ลง)

คุณนินทำหน้าจ๋อยหน่อยๆที่มองนายไม่ดีแต่ก็แอบกลอกตาด้วยยังรำคาญนายอยู่บ้าง ตัดสินใจกลับเข้าเรื่องเดิมที่คุยกันไว้

“ฉันไม่มีอะไรที่อยากได้หรอก ช่วงที่อยู่หอก็ยังได้ออกไปเดินห้างบ้างเหมือนกัน” นายพยักหน้ารับเพราะรู้อยู่แล้วจากที่โทรศัพท์คุยกัน  คุณนินนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะพูดต่อ เรียกรอยยิ้มจางๆได้จากคนขับรูปหล่อ

“อีกอย่าง.. ฉันยังสนข้อมูลที่นายเพิ่งได้มามากกว่าด้วย”

ทันทีที่มาถึงบ้านนายกับคุณนินก็ตรงไปที่ห้องนั่งเล่น นายจัดการเปิดไฟล์ที่ได้จากคุณปราชญ์ขึ้นมาให้คุณนินดู

“ในคนตายทั้งหมด ทุกคนมีความผิดหรือสงสัยว่าจะทำผิดในเรื่องของการข่มขืนกระทำชำเราเด็ก”

“มันไม่เห็นเกี่ยวกับสามคดีที่พ่อของนายสืบอยู่เลยนี่นา”

“.ใช่.. แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่พ่อต้องการรวบรวมไว้ไม่ผิดแน่”

คุณพ่อของนายรวบรวมมันไว้ แล้วจงใจซ่อนไว้ในกองสำนวนคดี คล้ายจะรู้อยู่แล้วว่าสักวันนายต้องมาพบ..แต่ดูคุณพ่อนายจะต้องการเผื่อเหลือเผื่อขาดมากกว่า เพราะไม่ได้เจาะจงอะไรตั้งแต่แรก  ..ราวกับจะเตรียมไว้เผื่อว่าต้องจบชีวิตลง

“กฤต ฉันสงสัยมานานแล้ว ที่ครอบครัวนายถูกปองร้ายมันมาจากคดีไหนกัน”

นายนิ่งไปกับคำถามนี้ของคุณนิน ดวงหน้าคมฉายแววลำบากใจ

“ไม่รู้เลยนิน ตำรวจยังบอกไม่ได้ ฉันเองก็ยังเดาไม่ถูก” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างคนใช้ความคิด ก่อนนัยน์ตาคมจะเบิกกว้างขึ้นราวจะนึกอะไรออก พึมพำกับตัวเอง “ถ้าหากว่า.. พวกที่ลงมือไม่ได้มีแค่กลุ่มเดียวล่ะ”

“หมายความว่ายังไง”

“ฉันกำลังคิดว่า พ่อฉันเอาตัวไปยุ่งกับเรื่องอันตรายอย่างต่ำสามเรื่อง แล้วยังมีเรื่องแฟ้มนี่โผล่มาอีก ซึ่งอาจจะเป็นเรื่องที่สี่  การที่พ่อหรือฉันจะถูกสามสี่กลุ่มนี้ปองร้ายก็ไม่ใช่เรื่องแปลก .. ที่ผ่านๆมา คนทำอาจจะไม่ได้มีแค่กลุ่มเดียว อาจจะร่วมมือกัน หรือต่างคนต่างทำก็ได้”นายพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพราะคุ้นเคยกับการโดนลอบทำร้ายอยู่พอสมควร ผิดกับหน้ากลมๆที่เริ่มจะเผือดซีด

หลังจากที่นายเห็นอาการของคุณนิน ดวงตาสีนิลก็ทอประกายเจ็บปวดขึ้นวูบหนึ่ง คล้ายว่านายจะรู้สึกผิดแล้วก็เสียใจที่ทำให้คุณนินต้องมาหวาดกลัวต้องมาเสี่ยงอันตรายอยู่กับตัวเอง

“กลัวเหรอนิน”

ริมฝีปากสีชมพูเม้มเข้าหากันน้อยๆก่อนจะพยักหน้ารับ

“เป็นห่วงที่บ้านน่ะ”

นายเหยียดยิ้มก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่น พยายามซ่อนความทรมานใจที่อาจเปิดเผยไปกับสายตาไว้

“กฤต แต่ฉันไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำไปนะ อย่างที่ฉันเคยบอก ถ้าย้อนเวลาไปได้ ฉันก็จะทำเหมือนเดิม”

นายไม่ยอมตอบอะไรและยังไม่ยอมหันหน้ามาสบตาคุณนินด้วย เสเลี่ยงเปิดไฟล์อื่นในคอมขึ้นมาดู

“กฤต..”

“อะไรกันนิน ฉันไม่เป็นอะไรเสียหน่อย”

“ถ้าไม่เป็นอะไรจริงก็อย่าทำหน้าแบบนี้สิ”

 “แล้วฉันทำหน้าแบบไหนกัน ฮึ”ถามมาด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นขำขัน

“ก็แบบโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของนายไง”

คำตอบที่ทำให้นายชะงัก มือป้อมๆรั้งไหล่กว้างของนายให้หันมาหาซึ่งนายก็ยินยอมแต่โดยดี 

“.. มันไม่ใช่ความผิดของกฤต กฤตอย่าแบกมันไว้คนเดียวอีกเลยนะ”

เป็นอีกครั้งที่นัยน์ตาคมเบิกกว้าง หากแต่สิ่งที่ต่างออกไปคือประกายในนั้น  ..เริ่มแรกมันเป็นความประหลาดใจ..แต่แล้วก็กลายเป็นความเต็มตื้นระคนไปกับความห่วงหาลึกซึ้ง

“หึ.. นิน นายเองก็อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้สิ ฉันปลอบลูกหมูขี้แยไม่เป็นนะ”ว่าแล้วมือใหญ่ก็วางแหมะอยู่กับกลุ่มเส้นผมนุ่มๆ

“บ้าแล้ว ใครจะร้องไห้กัน”มือกลมๆทุบไหล่นายไม่เบานัก

นายกับคุณนินไปยกสำนวนคดีจากห้องสมุดมาดูด้วยกันที่ห้องนั่งเล่นนี้ต่อหลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ ไม่นานนักความล้ากับความง่วงก็เข้าครอบงำคุณๆทั้งสองของผม นายกับคุณนินหาวเสียคนละหลายรอบ นายชิงตัดช่องน้อยแต่พอตัวดันหัวหล่อๆของผมออกจากตำแหน่งเดิมแล้วล้มตัวลงนอนหนุนตักนิ่มๆของคุณนินแทนที่ผมซะอย่างนั้น

แน่นอนว่าลูกหมูของหมอกโวยทันที

“เฮ้! กฤต ลุกไปเลย” ไม่พูดเปล่า วางสำนวนคดีในมือกับโต๊ะหน้าตัวแล้วใช้มือสองข้างดันหัวทุยๆของนายออกจากขาแต่ดูเหมือนว่าจะไม่สำเร็จเลยแฮะ

“นิน อยู่นิ่งๆสิ ยุกยิกอย่างนี้ฉันจะนอนยังไง” น่าน นายตรู มีหน้าไปดุเขาอีกแน่ะ

“ก็ไปนอนที่ห้องนายสิ”

“จะนอนตรงนี้ กะพักสายตาแค่แป๊บเดียวเอง ขึ้นไปทำไม”นายเถียงมาอย่างดื้อดึง

“งั้นก็ลุกแป๊บนึง ฉันจะเขยิบไปนั่งตรงนู้นให้”คุณนินชี้ไปยังโซฟาเดี่ยวที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกัน

“ไม่เอา ง่วงแล้ว”

“ไม่ต้องเลย เอาหัวนายออกไปเลยนะ หนักจะตาย”

“นี่ คุณนินครับ ผมเนี่ยเอาตัวรับลูกกระสุนแทนคุณเลยนะครับ แถมยังอุ้มคุณตอนคุณไม่สบายอีกแขนแทบหลุดแน่ะ แค่สละตักให้ผมนอนมันคงไม่เสียหายอะไรนักหรอกครับ”

“โห มีทวงบุญคุณด้วย”

นายไม่เถียงอะไรแต่เลือกที่จะหลับตาลง เปรยมาเสียงแผ่วแต่คนที่อยู่ชิดใกล้ก็ยังคงได้ยินชัดเจน

“.. เหนื่อยจังเลยนิน”

น้ำเสียงอ่อนล้าจากคนที่ถือโอกาสหนุนตักนิ่มหยุดอาการยุกยิกและคำบ่นงึมงำของคุณนินไว้ ภายใต้เปลือกตาบางที่ปิดสนิททำให้คุณนินไม่สามารถอ่านสิ่งใดจากนัยน์ตาคมได้อีก

คุณนินระบายลมหายใจออกน้อยๆ ใจอ่อนยอมให้นายทำตามใจ ก้มลงมองนายด้วยสายตาของความเป็นห่วง ถือโอกาสพักสายตาบ้างโดยเอนพิงกับพนักโซฟา ตะแคงหน้าหนุนหมอนอิงไปด้านนึง

เสียงลมหายใจกับทรวงอกที่ขยับเป็นจังหวะสม่ำเสมอบ่งให้รู้ว่าคนตัวกลมที่เอนพิงกับโซฟานั้นเข้าสู่นิทราแล้ว คนที่ถูกเข้าใจว่ากำลังหลับก็เปิดตาคมของตัวขึ้นมา มือใหญ่กอบกุมมือป้อมไว้แนบอยู่กับตำแหน่งของหัวใจตน

“ขอบคุณนะ..ที่ยอมอยู่ข้างๆฉัน”

TBC

ขอบคุณมากๆนะคะที่อดทนรอกัน

รักคนที่ตามอ่านจังค่ะ บางคนจำได้ว่าอ่านตั้งแต่ฟิคแฮร์รี่แล้วด้วย กะล่อนก็อืดอย่างนี้ล่ะค่ะ กะล่อนเรียนหนักจริงๆนะ 555

มีข่าวร้ายจะแจ้งงงง!!!!

ช่วงสัปดาห์นี้ ต้องเตรียมสอบวัดระดับ แบบจริงจังมาก

ตามด้วย พอขึ้นปีการศึกษาหน้าของกะล่อน นั่นคือ วันอาทิตย์หน้า กะล่อนมี เรียน/ปฏิบัติงาน(ในหลักสูตรแบบไม่ได้ตังซักบาท)  “ทุกวัน”

สี่เดือนนับจากนี้คือเดือนหฤโหด ช่วงรอยต่อระหว่างเปลี่ยนถ่ายวิชาเรียนอาจแวบมาต่อได้บ้าง ไม่แน่ไม่นอน

และกะล่อนอาจจะไม่ได้นอนด้วย 555

ปีนี้ คือ ปีสุดท้ายกับชีวิตการเรียนแล้ว เรียนมานานเหลือเกิน ปีนี้หนักที่สุด อาจจะมาต่อช้าไปมาก ต้องขอโทษจริงๆ เอาเป็นว่า ถ้าอัพแล้ว จะแจ้งลงเฟซบุ๊คของกะล่อนนะคะ  kalondong myfoggylikes ค่ะ

ตอนนี้ เรื่องนี้ ตากฤต หนูนิน และเจ้าหมอก เป็นยังไงกันบ้าง บอกกะล่อนด้วยนะคะ

รักคนอ่านค่า

Real of Little Dragon

Special : Just .. valentine

By กะล่อนดง

Category: General / Romance

Summary :  ก็แค่.. วันวาเลนไทน์

DISCLAIMER: ตัวละครทุกตัวเป็นของป้าเจเค เราแค่ยืมมาใช้เท่านั้นจ้า
Author notes: ไม่ต้องแปลกใจถ้าตอนพิเศษนี้จะออกมาเป็นแบบนี้ คือ คนแต่งมันอยู่เวรวันวาเลนไทน์อะค่ะ แถมช่วงนั้นก็งานเข้า เสร็จงานก็สอบอีก เพราะงั้น นอกจากจะปั่นไม่ทันเทศกาลแล้ว ไอ้รี่ก็โดนด้วย 555+

ไปอ่านกันเลยค่า

Just .. valentine

ทางเดินริมสองฝั่งของถนนเส้นยาวคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เดินจับจูงกันมาเป็นคู่ๆท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา ความหนาวเหน็บของอากาศดูจะถูกขับไล่ให้หายวับไปกับความอบอุ่นจากภายในด้วยสองมือกระชับกันของคนที่เดินเคียงข้าง รอยยิ้มสดใสเจือด้วยประกายรักใคร่ที่ต่างฝ่ายต่างส่งให้แก่กันบ่งบอกได้ถึงความสุขจากก้นบึ้งของจิตใจ

ก็ไม่แปลกนักหรอก วันนี้.. วันแห่งความรัก นี่นะ

คนที่ต้องเดินอยู่เพียงลำพังคิดในใจพลางกระชับเสื้อโค้ทสีน้ำตาลอ่อนเข้าหาตัว เรียวปากสีชมพูยิ้มออกมาน้อยๆ จังหวะการก้าวเท้าหยุดลงเมื่อเจ้าตัวเห็นว่ามาถึงจุดหมายที่ต้องการ มือสีงาช้างใต้ถุงมือหนังสีเข้มผลักบานประตูเข้าไปด้านใน ความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างภายในตัวซูเปอร์มาร์เก็ตกับทางเดินด้านนอกทำให้ร่างเล็กต้องถอดเสื้อโค้ทที่ใส่มาถือไว้แทน

ร่างเพรียวเดินไปเข็นรถเข็นที่ทางร้านได้จัดเตรียมไว้มาใช้ นิ่วหน้านึกถึงของแต่ละอย่างที่ต้องซื้อเพิ่มเติม น้ำสตรอเบอร์รี่ของตัวเขา น้ำกีวี่ของหัวหน้ามือปราบมาร เนื้อสันดีๆสักสองชิ้นสำหรับทำสเต็ก น้ำผึ้ง แล้วก็ผักสด

ภาพชายหนุ่มวัยใกล้สามสิบหากใบหน้ายังดูเยาว์วัยเสียเหมือนเพิ่งจะเข้าเบญจเพส เจ้าของดวงหน้าหวานคมที่ล้อมกรอบด้วยผมสีบลอนด์สว่างยาวระต้นคอกำลังพลิกดูแพ็กเนื้อสันไปมาช่างขัดสายตาคนที่เห็นจนอดจะจ้องมองไม่ได้ ดวงตาของหญิงสาวหลายคู่ลอบมองด้วยความสนใจ แน่นอนว่าทุกการกระทำรอบๆตัวไม่ได้รอดพ้นจากการรับรู้ของอดีตสายลับมือดีหรอก เขาเพียงแค่ยกยิ้มกับตัวเองเท่านั้น

นึกดีใจอยู่ที่เลือกจะมาซื้อของสำหรับมื้อค่ำที่ซูเปอร์มาร์เก็ตของมักเกิ้ลแทนที่จะเป็นร้านสักร้านในโลกเวทย์มนตร์ เพราะที่นี่ไม่มีใครรู้จักเขา ถึงจะมีคนมองอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่จุดสนใจโดดเด่น  ผิดกับที่โน่นที่เขาเป็นคนดังและได้รับความสนใจไม่น้อย เหตุผลแรกคือเขาเป็นทายาทสายตรงของตระกูลทรงอิทธิพลที่เต็มไปด้วยข่าวลือหนาหู ..และเหตุผลที่สอง ที่ดูจะเป็นประเด็นน่าสนใจกว่าเหตุผลแรกเสียอีก

จะมีอะไรนอกจากการเป็นคนรักของวีรบุรุษแห่งโลกเวทย์มนตร์ล่ะ

ใช่ว่าไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นที่น่าหมั่นไส้สำหรับผู้หญิงทุกวัยเสียขนาดไหน .. แต่ก็มีไม่น้อยหรอกนะที่สนับสนุนคู่ของเขาเหลือเกิน

บางทีเพศหญิงก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากจริงๆ

ชายหนุ่มเข็นรถเข็นไปยังโซนที่ขายพวกน้ำผึ้ง แถบนี้จะเป็นของหวานเสียเยอะ ไม่ไกลนักจากที่เขายืนอยู่แทบจะเป็นภูเขาช็อคโกแลตเสียแล้ว หลากกล่องหลายยี่ห้อวางเรียงจัดแต่งอย่างสวยงาม ดึงดูดสายตาของบรรดาลูกค้าได้เป็นอย่างดี หนุ่มสาวหลายคู่เดินกะหนุงกะหนิงมาช่วยกันเลือกหยิบ

เจ้าของนัยน์ตาสีเงินเพียงแค่บิดเรียวปากบางขึ้นโค้งน้อยๆ ความหวานแบบนี้คงไม่ใช่สำหรับคู่เขาหรอก ตั้งแต่ตัดสินใจคบกันทั้งเขาและอีกคนต่างก็เต็มไปด้วยภาระและหน้าที่ พอสงครามจบแล้วเขาก็ต้องช่วยพ่อฟื้นฟูธุรกิจและกอบกู้สถานะทางสังคมของครอบครัวคืนมา แฮร์รี่เองก็ง่วนอยู่กับการฝึกของมือปราบมาร

ระหว่างที่คบกัน ใช่ว่าพ่อกับแม่ของเขาจะไม่รู้ ทั้งคู่ต่างรู้ดี  .. แม่พร้อมเสมอที่จะสนับสนุนในความสุขของเขา เอ็นดูเจ้าแว่นเสียออกหน้าออกตา ส่วนพ่อเองก็อยากให้เขามีความสุข แต่คงจะต้องการกำราบแฟนของเขาอยู่สักหน่อย เลยมักจะวางท่าดุๆให้ ทั้งที่เจ้าตัวนั่นแหละที่เปิดโอกาสให้เขาได้มีเวลาว่างไปดูแฮร์รี่เวลารับจ๊อบแข่งควิดดิชให้กับทีมชาติอังกฤษ พูดง่ายๆก็ไล่ให้ไปนั่งเฝ้านั่นแหละ กลัวแทนว่าสาวๆจะมาฉกแฮร์รี่ไปจากเขาหรือไงกัน

ดีอยู่อย่างที่การต้องห่างกันบ้างไม่ใช่ปัญหาสำหรับคู่ของเขา อาจเป็นเพราะต้องเจ็บปวดกันมานานกว่าจะเดินมาถึงวันที่ได้เปิดใจ พวกเขาถึงพยายามประคับประคองความรักนี้ไว้ด้วยความเข้าใจ เปลี่ยนวันและเวลาที่ห่างกันให้เป็นที่ว่างพอให้ได้คิดถึง  จนทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดีแล้วนั่นแหละจึงได้มานั่งคุยกันถึงเรื่องอนาคต

.

.

“แต่งงานกันเสียที ดีไหมเดรโก”

ถ้อยคำทื่อๆถูกเอ่ยออกมาทั้งที่หัวยุ่งๆยังคงวางอยู่บนตักของคนที่ถูกเรียก เล่นเอาเดรโกแทบไปไม่เป็น หน้าขาวๆขึ้นสีเรื่อได้ไวนัก ความร้อนผะผ่าวแล่นริ้วไปทั่วผิวแก้มเนียน เขินก็เขิน งงก็งง นึกอย่างไรถึงมาถามเอาตอนที่นั่งเล่นกันในสวนข้างบ้านเขาเนี่ยนะ

ก็รู้มาตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าตาบ้านี่โรแมนติกกับใครเสียที่ไหน ครั้งนั้นที่สารภาพรักริมทะเลสาบนั่นก็เพราะที่นั่นเขาเคยมาร้องไห้ ..ยอมเปิดใจให้แฮร์รี่ ไม่เช่นนั้นพ่อมดหน้าบากนี่คงได้บอกรักเขาในห้องพักหัวหน้านักเรียนชายนั่นแหละ

อีกอย่าง.. ผู้ชายกับผู้ชายแต่งงานกัน ต่อให้นี่จะเป็นโลกเวทย์มนตร์ก็เถอะ มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นหรอกนะ

“พะ..พูดอะไรของนาย”

“อนาคตของเราสองคนไง” นัยน์ตาเขียวๆที่มักแวววาวด้วยประกายเจ้าเล่ห์บัดนี้มีเพียงความรักและความอ่อนโยนส่งผ่านมาที่เขา ..ละมุนละไมนัก ชวนให้คนมองตอบอุ่นอยู่ในอก

“แต่.. แต่งงาน นั่นมัน.. ฉันว่า..” ทว่าก็ขวยใจเสียจนนึกหาถ้อยคำมาอธิบายสิ่งที่คิดไม่ถูก

เสียงทุ้มหัวเราะหึหึในลำคอ รู้ดีอยู่หรอกว่าเดรโกกังวลอะไรอยู่ภายใน พวกเขาผ่านอะไรด้วยกันมามาก ..กับแค่สายตาของคนรอบข้าง แฮร์รี่ไม่คิดจะปล่อยให้มันมาทำลายความสุขที่มีในตอนนี้ ชีวิตของเขาจะต้องมีเดรโกอยู่เคียงข้าง ด้วยสถานภาพของเขาในปัจจุบัน แฮร์รี่มั่นใจว่าเขามีศักยภาพมากพอที่จะดูแลและปกป้องเดรโกได้

มือใหญ่คว้ามือนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายขึ้นมากุมไว้ก่อนที่จะบรรจงจูบลงไปอย่างทะนุถนอม

“ฉันรักนาย.. ให้ฉันได้ดูแลนายนะเดรโก”

อย่าพูดประโยคเดิมนี้ด้วยสีหน้านี้ แววตานี้ น้ำเสียงนี้ จะได้ไหม .. เพราะไม่อย่างนั้น .. เขาก็หมดสิทธิปฏิเสธน่ะสิ

เหมือนว่าสายตาของเขาจะพร่ามัวขึ้นมาอีกครั้ง ขอบตาอุ่นเอ่อด้วยหยาดน้ำใสที่พร้อมจะไหลกลิ้งลงมาทุกเมื่อ ทำได้แค่พยักหน้ารับแล้วปล่อยให้นิ้วเรียวของอีกฝ่ายเกลี่ยน้ำตาออกให้ แต่คงเพราะมันไม่ยอมหยุดเอาง่ายๆจากนิ้วจึงเปลี่ยนผ้าเช็ดหน้า จนสุดท้ายก็กลายเป็นริมฝีปากอุ่นๆที่แนบประทับ

แฮร์รี่ที่ยันตัวขึ้นนั่งแล้วประคองใบหน้าเขาให้เงยขึ้นเพื่อรับจุมพิต ไม่เร่งเร้า ไม่ดุดัน ..หากแตะต้องอย่างนุ่มนวลราวของล้ำค่า ต่อให้แฮร์รี่ไม่พูด ..แค่จูบนี้จูบเดียวก็บอกให้เขาได้รับรู้พอแล้วล่ะว่าตนเองเป็นที่รักเพียงใด

“เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่แต่งไม่ได้หรือ”เดรโกแกล้งลองหยั่งเชิงถามคนที่โอบกอดเขาไว้

“ฉันไม่มั่นใจว่าจะทนไหวนะเดรโก ..อยากรีบๆแต่ง”ตอบพลางกดจมูกลงสูดกลิ่นหอมจากกลุ่มเส้นผมนุ่มๆ  

น้ำคำที่ทำให้คนถูกกอดสะดุ้งวาบ ..ก็รู้อยู่หรอกว่าแฮร์รี่ถนอมเขาขนาดไหน .. เป็นคนรักกันมาจะหกปีแล้ว ไปได้ไกลสุดอย่างมากก็แค่จูบ .. ใบหน้าขาวๆบัดนี้แดงลามไปถึงหูจนแฮร์รี่อดไม่ได้ที่จะแกล้งเม้มใบหูเล็กๆนั่น

“เห็นเฮอร์ไมโอนี่กับรอนแล้วอยากแต่งงานบ้าง อยู่ที่บ้านเดียวกันตลอดเวลา คู่นั้นแต่งจนลูกหนึ่งแล้วนะ นายไม่เป็นเหมือนฉันเหรอ”

เดรโกลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ไม่ได้รอดหูรอดตาของพ่อมดจอมเจ้าเล่ห์ เสียงทุ้มกระซิบเย้าให้อีกฝ่ายได้เขินหนักกว่าเดิม

“เมื่อกี๊ .. คิดทะลึ่งอยู่ใช่ไหมครับ”

“ไอ้แว่นบ้า!!” หันหน้ากลับมาทุบไหล่อีกฝ่ายดังอึ้ก แน่นอนว่าแฮร์รี่ไม่มีทางยอมเสียเปรียบ แขนแข็งแรงจัดการล็อกตัวไม่ให้เดรโกดิ้นหนีไปไหน ก้มลงพรมจูบไปทั่วผิวหน้าเนียน ก่อนจะผละออกแล้วสบตากับเขาด้วยแววจริงจัง มือใหญ่ล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ในนั้นใส่สิ่งที่เดรโกรู้ดีว่ามันคืออะไร

“แต่งงานกับฉันนะ”

แหวนเงินเกลี้ยงแต่ด้านในสลักชื่อของเขาทั้งคู่ไว้ถูกสวมลงที่นิ้วนางข้างซ้าย ริมฝีปากอุ่นๆของวีรบุรุษแห่งโลกเวทย์มนตร์แนบลงกับแหวน

ครั้งนี้เดรโกไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องอื่นๆอีกด้วยแน่ใจว่าแฮร์รี่จะยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เขาสองคน ..จะออกเดินไปด้วยกันอีกครั้ง

ไม่ว่าทางข้างหน้าจะลำบากแค่ไหน .. ก็จะไปด้วยกัน

ร่างเล็กจัดการหอบข้าวของที่พะรุงพะรังขึ้นอุ้มในอ้อมแขน ความคิดขณะนี้หยุดอยู่แค่ว่าแฮร์รี่จะกลับมาได้กี่โมง วันนี้หัวหน้ามือปราบมารมีงานใหญ่ต้องทำอีกแล้ว การก่อการร้ายเพื่อสร้างสถานการณ์ดิสเครดิตกระทรวงฯเวทย์มนตร์ยังไม่จบลงง่ายๆ

ครั้งนี้อาจจะต้องมีการปะทะด้วย ยิ่งนึกก็ยิ่งหวั่นใจ เขาเชื่อว่าแฮร์รี่เก่งมากพอที่จะเอาชนะได้ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นใคร .. แต่สี่เท้ายังรู้พลาด อะไรจะเกิดกับแฮร์รี่ก็สุดที่เขาจะรู้ คงทำได้แค่รอและส่งกำลังใจให้อีกฝ่ายกลับมาอย่างปลอดภัยเท่านั้น

ถามว่าเหงาไหมที่ต้องมามองเห็นบรรดาคู่รักหัวร่อต่อกระซิกกันโดยที่ข้างกายไม่มีใคร .. ก็คงมีบ้าง

แต่จะให้ไปเรียกร้องเรื่องนี้... ฝันไปเถอะ!!! เขาไม่มีวันทำเด็ดขาด ไม่อยากให้คุณสามีหน้าบากใส่แว่นหัวยุ่งๆที่ชอบยิ้มกว้างๆจนคนมองต้องใจหวิวได้ใจไปมากกว่านี้

คิ้วสีจางขมวดมุ่นเข้าหากันเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เขายอมเอาใจอีกฝ่ายในวันเกิดปีที่ผ่านมาด้วยการเดินเข้าไปกอดแล้วบอกรักก่อน แม้จะเอาหน้าของตัวลงไปซุกกับอกกว้างๆนั่นแล้วเสียงที่ออกมาคงน่าจะอู้อี้เสียจนฟังไม่รู้เรื่อง แต่กับคนเจ้าเล่ห์ที่อยู่ด้วยกันมาเจ็ดปีก็ยังรู้ได้อยู่ดี

วันนั้นนัยน์ตาสีเดียวกับต้นหญ้าในฤดูร้อนที่แสนอบอุ่นนั่นไหวระริกด้วยความดีใจอย่างไม่อาจปิดบัง พลอยให้คนที่เห็นยินดีไปด้วยที่อย่างน้อยๆการกระทำเล็กน้อยของเขาก็ทำให้คนตัวโตกว่ามีความสุขขนาดนั้นได้    

แต่เขาไม่ได้เตรียมใจรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นนี่นา ตาแว่นบ้าที่น่าจะเหนื่อยอ่อนกับการทำงานกลับอุ้มเขาตัวลอยไปวางแหมะอยู่บนเตียง มื้อค่ำที่ตั้งใจทำอาหารกินด้วยกันตั้งแต่ทุ่มกว่าๆก็กลายเป็นสี่ทุ่ม แถมเช้าวันนั้นเขายังลุกไปทำงานไม่ไหวเลยด้วยซ้ำ

เดรโกใช้เวทย์มนตร์ปลดล็อกแล้วไขกุญแจก่อนที่จะผลัดบานประตูเข้าไปยังบ้านของเขากับแฮร์รี่ เอาเสื้อโค้ทวางแขวนไว้ แล้วเอาน้ำผลไม้ที่ซื้อมาไปแช่ตู้เย็น นัยน์ตาสีเงินมองไปที่นาฬิกาแขวนผนัง ทุ่มกว่าแล้ว ชายหนุ่มเลือกที่จะหยิบเนื้อสันมาทำเตรียมไว้เลย ใครจะไปนึกว่าคนที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างคุณชายเช่นเขาวันนึงจะต้องเข้าครัว ทำหน้าที่พ่อบ้านให้คนอื่น

แต่ .. พอได้เห็นสีหน้าดีใจกับท่าทางเอร็ดอร่อยของคนที่กลับบ้านมาเหนื่อยๆก็ทำให้เดรโกรู้สึกดีที่ได้ทำ

อาจจะต้องขอบคุณแม่ของเขาล่ะมั้งที่สอนวิธีทำอาหารให้ก่อนแต่งงาน

กว่าจะเตรียมมือค่ำเสร็จก็สองทุ่มครึ่งแล้ว ยังไม่มีวี่แววว่าคนติดงานจะกลับมาบ้าน เดรโกระบายลมหายใจออกเฮือกใหญ่ เป็นอย่างนี้ทุกทีสิน่า ไม่ได้นึกน้อยใจหรอก ก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นแหละ .. แค่แฮร์รี่กลับมาอย่างปลอดภัย จะเวลาไหน เขาก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น มือเรียวจัดการยกสเต็กที่เพิ่งทำแต่แยกน้ำราดไว้เก็บด้วยกลัวว่าถ้าทิ้งไว้ให้เนื้อโดนลมนานๆแล้วมันจะแห้งไปเสียก่อน

เปิดตู้เย็นเทนมสดใส่แก้วทรงสูงไว้จนเต็ม เอามานั่งดื่มที่หน้าโทรทัศน์ นั่งหัวเราะกับรายการแปลกๆที่มักเกิ้ลคิดทำกัน

ไม่มั่นใจว่านั่งดูเพลินจนเวลาผ่านไปนานแค่ไหน มารู้ตัวเอาอีกทีก็ตอนที่หูแว่วเสียงก๊อกแก๊กจากทางประตู เรียวปากสีชมพูคลี่ยิ้มสดใส เดินตรงไปที่ครัวเพื่อจัดเตรียมมื้อค่ำ ระหว่างกำลังยกจานไปอุ่นก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นคุ้นเคยจากด้านหลังที่แนบประชิด

“กลับมาแล้วนะ”

“อือ ไม่เอาแผลกลับบ้านมาด้วยใช่มั้ย”

“ไม่มีหรอก ระดับนี้แล้ว”น้ำเสียงอวดดีทำให้เดรโกอดไม่ได้ที่จะถองศอกใส่แผ่นอกกว้างด้านหลังไม่แรงนัก เอาแค่พอให้ได้รู้สึก

“ให้มันเป็นอย่างนี้ตลอดแล้วกัน”

“จะพยายามครับ”

คำตอบกลับแบบในวันวานทำให้หัวใจเต้นเป็นจังหวะแปลกๆทุกครั้ง หรือว่าบางทีสามีเขาคงไม่ได้โรแมนติกไม่เป็น เพียงแต่เลือกที่จะแสดงออกได้ไม่ซ้ำใครเสียมากกว่า

“..เหนื่อยจัง” อ้อนคนในอ้อมกอดพลางวางหัวยุ่งๆลงกับลาดไหล่เล็ก กระชับวงแขนที่รั้งเอวอีกฝ่ายให้แนบสนิทขึ้นอีก

“ไปอาบน้ำสิ แล้วจะได้มาทานข้าวกัน”

“เดรโกก็ยังไม่ได้ทานเหรอ”

“อืม”

“รอฉัน?”

“ขี้เกียจล้างหลายที”

จบคำคนฟังก็หลุดหัวเราะชอบใจ หมุนตัวให้อีกฝ่ายหันหน้ามาหากัน ก้มลงฟัดแก้มนุ่มแรงๆจนผิวเนื้อนวลเริ่มขึ้นสีเรื่อ จุ๊บเบาๆที่ริมฝีปากสีชมพูเข้ม

“ชิมแล้วฉันว่าทั้งนุ่มทั้งหวาน แต่ทำไมถึงได้ปากแข็งอย่างนี้นะเดรโก”

“ไม่ต้องมาพูดดี ไปอาบน้ำเร็วๆเลย เหม็นเหงื่อจะแย่” คนผลักไสกลับต้องก้มหน้างุดเสียเองเมื่อต้องการซ่อนความกระดากไว้ มุขจีบของแฮร์รี่น่ะไม่เคยได้เรื่องมาตั้งแต่เรียนแล้ว แต่ทำไมเขาต้องใจเต้นไปทุกครั้งสิน่า ขยันเขินให้ตัวเองได้อายเสียจริง ทั้งที่ควรจะชินได้แล้ว

มื้ออาหารค่ำในวันแห่งความรักของวีรบุรุษแห่งโลกเวทย์มนตร์กับทายาทของตระกูลทรงอิทธิพลที่ใครต่อใครต่างคาดเดากันไว้เสียสวยหรูมีเพียงสเต็กเนื้อสันอบน้ำผึ้งทำเองของชายหนุ่มผมบลอนด์เสิร์ฟพร้อมกับน้ำผลไม้คนละรส ไม่มีเทียนจุดสวยๆ ไฟที่ใช้ยังคงเป็นไฟบ้านของมักเกิ้ลที่สว่างโร่ บทสนทนาก็เป็นเรื่องงานของเขาทั้งคู่ เรื่องที่เกิดในวันนี้ และเรื่องของคนรอบข้าง

อาทิเช่น ลูเซียสพานาร์ซิสซาไปสวีทกันสองต่อสองที่อเมริกา แฮร์รี่นึกอิจฉาพ่อตานัก เขาก็อยากมีเวลาว่างพาเดรโกไปเที่ยวพักผ่อนเหมือนกัน รอนบ่นคิดถึงภรรยาที่บ้านทุกสิบนาทีระหว่างทำงานด้วยกันจนแฮร์รี่นึกอยากจะบ่นแข่ง แต่ก็กลัวเสียมาดหัวหน้าทีมอีกทั้งคงโดนเดรโกดุใส่แน่ๆถ้ารู้เรื่อง  ปิดท้ายด้วยแพนซี่ที่พยายามวางแผนเซอร์ไพรส์เบลสแต่ก็เหลวไม่เป็นท่าเนื่องจากไม่สามารถปกปิดความจริงจากตาที่คอยรู้ทันไปทุกเรื่องของเบลส ถึงเป็นอย่างนั้นก็เถอะ แฮร์รี่มั่นใจว่าหน้านิ่งๆของเพื่อนสนิทภรรยาต้องซ่อนไว้ด้วยรอยยิ้มกว้างๆแน่

ชายหนุ่มทั้งสองคนหัวเราะและยิ้มให้กันกับทุกเรื่องที่ได้พูดคุย นั่งพักจนอาหารเริ่มย่อยเดรโกก็เป็นฝ่ายไล่ให้แฮร์รี่ไปพักผ่อนแล้วตัวเองจะได้เอาจานชามไปเก็บล้าง แฮร์รี่ขยับตัวจะลุกตามไปช่วยอย่างเคยแต่คำพูดด้วยเสียงเรียบๆจากดวงหน้าขาวก็หยุดเขาไว้

“มีแรงจะถือจานรึไง เดี๋ยวก็ได้ตกแตกหมดหรอก”

เรียวปากบางยกยิ้มน้อยๆ มองไล่แผ่นหลังบางที่เขารู้ว่ามันช่างเข้มแข็งด้วยประกายตาอ่อนโยน .. รู้อีกว่าวันนี้เขาเหนื่อยมาก ยอมไม่เป็นสุภาพบุรุษสักหนึ่งวันเพื่อทำตัวเป็นเด็กดีในสายตาภรรยาคงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง

แฮร์รี่เข้ามารออีกฝ่ายในห้องนอนได้ไม่นานเดรโกก็ตามเข้ามา คนตัวเล็กกว่าซุกตัวเข้าในผ้าห่มนุ่มผืนเดียวกัน กระถดตัวเข้าหาเขาอย่างที่ทำทุกคืน ซุกหน้าลงกับหน้าอกเขาต่างหมอน ทันทีที่ถูกเขารวบตัวไว้ในอ้อมกอดเปลือกตาบางใสของเดรโกก็ปิดลงโดยอัตโนมัติ จมูกโด่งก้มลงสูดกลิ่นกายอ่อนๆจากซอกคอขาว

นานเกือบเดือนที่งานอันหนักหน่วงทำให้เขาไม่ได้ ‘กอด’ เดรโก วันนี้ที่งานทุกอย่างลุล่วงไปได้ด้วยดี ความสบายใจกับความห่างเหินก็ทำให้ใจปรารถนาสิ่งที่มากกว่าการนอนกอดร่างเล็กๆนี่เสียแล้ว

ไวเท่าความคิด แฮร์รี่พลิกตัวเดรโกให้ลงไปอยู่ใต้ร่างเขา ทำเอาคนที่เริ่มจะเคลิ้มหลับลืมตาขึ้นมามองด้วยแววหาเรื่อง พ่อมดหน้าบากเลยได้แต่ยิ้มประจบ ก้มลงจูบพรมไปทั่วผิวหน้าเนียน ปิดท้ายที่ริมฝีปากเต็มตึง ขบเม้มเบาๆก่อนจะล่วงล้ำเข้าไปลิ้มชิมความหอมหวาน มือใหญ่เริ่มปัดป่ายไปทั่ว ยอมผละออกเมื่อรู้สึกได้ว่าคนที่เขากำลังจูบเอาๆหายใจขัด

นวลแก้มของเดรโกกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ ยามเมื่อได้สบกับนัยน์ตาสีมรกตที่วาววับด้วยความเจ้าเล่ห์และประกายที่ทำให้หัวใจหวามไหว .. ไหนว่าบ่นเหนื่อยแต่ทำไมยัง...

“ฮะ..แฮร์รี่”

“..ครับ”

รับคำพลางฝังหน้าลงกับซอกคอขาวเนียนกลิ่นกรุ่น ประทับรอยจุมพิตแสดงความเป็นเจ้าของไปทั่วก่อนจะไล่ต่ำลงมายังแผ่นอกเรียบตึง

“ฉันรักเดรโกนะ”ความมั่นคงกระจ่างชัดในน้ำเสียงทุ้ม แววตารักใคร่ถูกส่งมาให้คนที่อยู่เบื้องล่างอย่างไม่ปิดบัง

หัวใจของคนที่มองเห็นเต็มตื้น .. ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน สายตาที่มองมานี้ก็ไม่เคยจะเปลี่ยนไป

มือเล็กรั้งคอให้อีกฝ่ายก้มหน้าลงมาพร้อมๆกับที่ชะโงกตัวขึ้นไปจูบเบาๆ กระซิบชิดริมฝีปากบาง

“.. รัก.. เหมือนกัน”

จบคำหวานร่างเพรียวก็ถูกดันให้แนบลงกับที่นอนนุ่มอย่างเดิม

ทั้งคู่ต่างถ่ายทอดความรักให้กันและกันผ่านทางร่างกายที่แนบสนิท ไม่เร่าร้อน ไม่ดุดัน หากแต่อ่อนโยน .. ทะนุถนอม ราวบทเพลงที่แว่วหวาน .. ละมุนละไม

.

.

.

“แค่.. กลับมาอย่างปลอดภัย .. เท่านี้ก็พอ” 

“แค่กลับบ้านมาแล้วได้เห็นหน้า .. ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว” 

The End

รู้สึกว่าขัดๆนิดหน่อย หวานเกิน .. เอิ๊กกกก

เพิ่งนึกได้ว่าไม่ได้แต่งเรื่องนี้ต่อ นานมากกกกกกกกก มือไม้มันขัดๆแฮะ ต้องสร้างฟีลลิ่งให้ตัวเองด้วยการอ่านเรื่องเดิมที่เคยเขียนไว้แป๊บนึง

สำหรับตอนนี้ .. อยากให้วาเลนไทน์ของคู่นี้เขาต่างออกไป แล้วตัดจบ ฮี่ๆ

รู้สึกว่าฉากหวานๆของสองคนนี้เขียนยากอยู่ ต้องแบบ ไม่ให้เลี่ยน(หรือเลี่ยนไปแล้วหว่า) แต่ก็นะ แต่งงานกันแล้ว จะห้วนๆไปเลยก็ใช่ที่ ก็เลยออกมาแบบกึ่งๆประมาณนี้แล้วกัน

คิดเห็นยังไงก็บอกกันด้วยนะคะ

รักคนอ่านค่า